شناسهٔ خبر: 234709 - سرویس استان‌ها

ملاحظات ایمنی، مبنای تصمیم‌گیری درباره شهرک پیامبر اعظم سرخس خراسان رضوی

اداره کل راه و شهرسازی خراسان رضوی  معاون شهرسازی و معماری اداره کل راه و شهرسازی خراسان رضوی، ملاحظات ایمنی، زیرساختی و پدافند غیرعامل را از عوامل اصلی بررسی‌نشدن الحاق شهرک پیامبر اعظم (ص) به محدوده قانونی شهر سرخس عنوان کرد.

 به گزارش پایگاه خبری وزارت راه و شهرسازی (خراسان رضوی)، محدثه نجفی، معاون شهرسازی و معماری اداره کل راه و شهرسازی خراسان رضوی، درباره وضعیت محدوده موسوم به شهرک پیامبر اعظم (ص) سرخس اظهار کرد: موضوع الحاق این محدوده به شهر، در جریان تهیه طرح جامع سرخس، در جلسات تخصصی استان و همچنین در شورای‌عالی شهرسازی و معماری ایران با حضور دستگاه‌های مرتبط مورد بررسی قرار گرفت.
 وی با اشاره به ملاحظات ایمنی این محدوده افزود: قرارگیری شهرک در حریم خط انتقال گاز با فشار ۱۰۰۰ PSI و ایستگاه تقلیل فشار گاز، از مهم‌ترین عوامل محدودکننده برای الحاق آن به محدوده قانونی شهر است؛ چراکه رعایت فاصله‌های ایمنی در مجاورت این تأسیسات الزامی است. همچنین وجود کانال‌های انتقال آب و محدودیت‌های دسترسی و تأمین زیرساخت‌ها، از دیگر موضوعات موردتوجه در بررسی‌های کارشناسی بوده است.
 معاون شهرسازی و معماری اداره کل راه و شهرسازی خراسان رضوی ادامه داد: این محدوده پیش از تصویب طرح جامع جدید نیز خارج از محدوده قانونی شهر سرخس قرار داشته و ساخت‌وسازهای انجام‌شده در آن خارج از فرایندهای قانونی شکل‌گرفته است؛ ازاین‌رو، الحاق آن به شهر صرفاً با تغییر محدوده امکان‌پذیر نبوده و آثار و پیامدهای زیرساختی، خدماتی و ایمنی آن نیز باید موردتوجه قرار می‌گرفت.
 نجفی با اشاره به موقعیت مرزی سرخس تصریح کرد: ملاحظات پدافند غیرعامل نیز در مطالعات طرح جامع شهر موردتوجه قرار گرفته است. در همین راستا، ساماندهی سکونتگاه‌های غیررسمی و انتقال ساکنان به محدوده‌های مناسب شهری، از جمله موضوعات مطرح‌شده در این مطالعات بوده است.
 وی تأکید کرد: تصمیم‌گیری درباره شهرک پیامبر اعظم (ص) حاصل بررسی یک دستگاه به‌تنهایی نبوده، بلکه مجموعه‌ای از مطالعات کارشناسی، ملاحظات تخصصی دستگاه‌های مرتبط و الزامات قانونی در آن نقش داشته است.
 معاون شهرسازی و معماری اداره کل راه و شهرسازی خراسان رضوی خاطرنشان کرد: طرح جامع شهر سرخس پس از طی مراحل بررسی و تصویب، در سال ۱۴۰۱ در شورای‌عالی شهرسازی و معماری ایران به تصویب رسید و برای اجرا به شهرداری ابلاغ شد.