به گزارش پایگاه خبری وزارت راه و شهرسازی، غلامرضا کاظمیان دبیر شورای‌عالی شهرسازی و معماری ایران، امروز دوشنبه ۴ آبان در هشتمین نشست از دوشنبه‌های خبری به تشریح مهمترین رویکردهای وزارت راه و شهرسازی در حوزه تامین زمین پرداخت.
معاون شهرسازی و معماری به موضوع تأمین زمین برای توسعه شهری و روستایی پرداخت و گفت: سیاست‌گذاری برای تأمین زمین مورد نیاز توسعه شهری و روستایی از وظایف این معاونت و دبیرخانه شورای عالی شهرسازی و معماری ایران است. این مجموعه در برخی موارد مستقیماً در فرایند تأمین و تصویب زمین نقش دارد و در سایر موارد، بر اقدامات انجام‌شده نظارت می‌کند.
کاظمیان با اشاره به ماده ۵۰ قانون برنامه هفتم پیشرفت اظهار کرد: بر اساس این ماده، دولت مکلف شده است معادل ۲ دهم درصد از مساحت کشور را به ظرفیت سکونتگاهی اضافه کند، ظرفیتی که هم شهرها و هم روستاها را در بر می‌گیرد.
معاون وزیر راه و شهرسازی با تأکید بر اینکه افزایش ظرفیت سکونتگاهی صرفاً به معنای الحاق زمین به محدوده شهرها نیست، افزود: ایجاد شهرهای جدید، شهرک‌های جدید و سایر شیوه‌های قانونی تأمین زمین نیز در این چارچوب قرار می‌گیرند. بنابراین، باید همه روش‌های افزایش ظرفیت سکونتگاهی را در نظر گرفت.
وی ادامه داد: اجرای این تکلیف قانونی مستلزم رعایت ملاحظات مشخصی است. از جمله اینکه زمین‌های انتخاب‌شده نباید در اراضی بزرگ کشاورزی قرار داشته باشند یا در معرض مخاطرات طبیعی باشند. همچنین، اولویت‌هایی برای شهرهای کوچک و میانی و شهرهای مرزی در نظر گرفته شده است.
به گفته کاظمیان، تأمین زمین هم یک بُعد کمی و هم یک بُعد کیفی دارد و هر دو باید در سیاست‌گذاری‌ها مورد توجه قرار گیرند.
تأمین زمین متناسب با نیاز، نه بیش از ظرفیت توسعه
کاظمیان با تشریح رویکرد وزارت راه و شهرسازی در زمینه تأمین زمین گفت: سیاست این وزارتخانه آن است که زمین مورد نیاز برای توسعه شهری و روستایی تأمین شود. به این معنا که میزان زمین اختصاص‌یافته باید پاسخ‌گوی نیازهای واقعی باشد، اما از حدی فراتر نرود که هزینه‌های آماده‌سازی، نگهداری و مدیریت شهری را افزایش دهد و تحقق شاخص‌های توسعه شهری را با مشکل مواجه کند.
وی تأکید کرد: در تأمین زمین باید میان پاسخ‌گویی به نیازهای توسعه و جلوگیری از ایجاد ظرفیت مازاد و غیرقابل‌استفاده تعادل برقرار شود، زیرا افزایش بی‌رویه محدوده‌های توسعه، بدون توجه به هزینه‌های آماده‌سازی و اداره آنها، می‌تواند خود به مانعی در مسیر توسعه شهری تبدیل شود.