پنجمین نشست «راه گفت‌وگو» را به این موضوع اختصاص دادیم. از دکتر سعید معیدفر مشاور اجتماعی دکتر آخوندی در دوره وزارت، دعوت کردم تا ضمن طرح مبانی بحث، تجربه پیگیری مسئولیت اجتماعی در دوره حضورش در وزارتخانه را مرور کند. مهم می‌دانستم این تجربه شناخته شود و کار ما بر پایه شناخت و بازخوانی راه طی‌شده شکل بگیرد. حفظ حافظه کارشناسی و نهادی، بخشی از مسئولیت ماست.
یکی از حاضران، تجربه زندگی در محیط یک پروژه سدسازی در ایذه را بازگو کرد؛ فاصله میان خانواده‌های کارکنان پروژه و ساکنان محلی، تفاوت در برخورداری از فرصت‌های شغلی و تأثیر مناسبات پروژه بر جامعه میزبان. اهمیت این روایت، در تغییر زاویه دید بود. آنچه در گزارش فنی، پیشرفت پروژه محسوب می‌شود، در تجربه مردم محلی ممکن است معنای دیگری داشته باشد. ارزیابی نتیجه، به هر دو روایت نیاز دارد.
تأکید دکتر معیدفر بر نسبت سازمان با کارکنان، استفاده‌کنندگان خدمات، جامعه محلی و محیط‌زیست، و بحث خانم مهندس بزرگمهر درباره شناخت مطالبات محلی و تنظیم فرایند تخصیص منابع، دو وجه مهم گفت‌وگو بود. در ادامه نیز مسئله فاصله میان محل تحمل پیامدهای فعالیت اقتصادی و محل مصرف منابع مسئولیت اجتماعی مطرح شد؛ موضوعی که عدالت در توزیع منابع و سهم جوامع متأثر در تعیین اولویت‌ها را پیش می‌کشد.
این نشست در خانه آفرینش‌های شهری، خانه وارطان، برگزار شد؛ جایی که به همت مهندس گلپایگانی در دوره مدیریت شرکت بازآفرینی و آقای وحید قاسمی، به پاتوق مهمی برای گفت‌وگو درباره شهر و مسائل آن تبدیل شده است. اهمیت چنین فضایی در تداوم آن است. در اینکه اهل حرفه، پژوهشگران، مدیران و کنشگران بتوانند بارها دور یک میز بنشینند و بحثی را از جلسه‌ای به جلسه دیگر پیش ببرند. این استمرار، به‌تدریج اعتماد و امکان همکاری می‌سازد.
امیدوارم فعالیت خانه پس از ادغام شرکت بازآفرینی در سازمان ملی زمین و مسکن، با بهره‌گیری از ظرفیت‌ها و منابع این سازمان، گسترش یابد. حفظ و تقویت چنین فضاهایی، پشتوانه همان گفت‌وگویی است که برای نزدیک‌کردن تجربه مردم، دانش کارشناسی و تصمیم‌های اجرایی به آن نیاز داریم.